Η έντονη κλίση του εδάφους και η ανοικτή θέα λόγω υψομέτρου έδωσαν τις κατευθυντήριες γραμμές για το σχεδιασμό της κατοικίας. Για το λόγο αυτό το κτίριο υπερυψώθηκε κατά το δυνατόν, ενώ οι χώροι διημέρευσης και ο κύριος όγκος να τοποθετηθούνται στο ψηλότερο επίπεδο, αφήνοντας τους χώρους των υπνοδωματίων και γραφείου στους κατώτερους ορόφους. Συνακόλουθα, η απαραίτητη εκτόνωση στο ύπαιθρο των χώρων διημέρευσης γίνεται σε μια μεγάλη βεράντα, αλλά και στο βατό και πλήρως ανάλογα διαμορφωμένο δώμα. Οι μικρότεροι όγκοι των κατώτερων επιπέδων βρίσκονται σε υποχώρηση, που σε συνδυασμό με τη διαφορετική σχηματική επίλυση των κατόψεων (καμπύλες στο ισόγειο, ορθογώνια στον πρώτο όροφο) προσδίδουν πλαστικότητα στο συνολικό όγκο του κτιρίου. Τη διάσπαση αυτή των όγκων εντείνουν η εναλλαγή κλειστών και ανοικτών χώρων, τα ανοίγματα στην όψη, αλλά και η διαφοροποίηση των υλικών και της χρωματικής παλέτας, με τελικό σκοπό την απόδοση αστικου-βιομηχανικού χαρακτήρα κάτι που επιτυγχάνεται με την εκτεταμένη χρήση του οξειδωμένου μετάλλου (corten steel). Τα κενά και η φύτευση στο πίσω τμήμα του κτιρίου διευκολύνουν, επίσης, το φυσικό αερισμό και ηλιασμό των χώρων.